دریافت جایزه صلح نوبل ِ سال ۲۰۰۹، حتی خود رئیس جمهور آمریکا را حیرت زده کرد. ما به تنیده کردن های قضایا عادت داریم، اما ایدهٔ اینکه رئیس جمهور مقتدرترین قدرت امپریالیستی در کره ارض، سزوار دریافت جایزه صلح نوبل شود، آنهم فقط پس از ۱۱ (1) روز در سمت ریاست جمهوری، که هنوز هیچ کاری انجام نداده، ما را به یاد داستان ۱۹۸۴ جرج اوول میاندازد که در آن جمله ائی بی معنی بر در ساختمان وزارت حقیقت، حک شده بود،
“ جنگ صلح است”
راجع به این جایزه نیز میتوان همین را گفت. ایالات متحده آمریکا در بیش از ۱۰۰ کشور مختلف جهان، دارای پایگاه نظامیست. کنترل۶۴/۸ درصد بازار اسلحه جهانی را در دست دارد، به “جنگهای داخلی” آفریقا و نیز به سایر دست نشاندگان خود در سرتاسر جهان اسلحه صادر میکند.
اوباما چه چیزی را به ما قول داده؟
او قصد دارد که بودجه نظامی را افزایش دهد و نیروی بیشتری را به افغانستان اعزام کند. آری جنگ صلح است
برای اکثریت شهروندان آمریکایی، همانند داستان ۱۹۸۴ جرج اوول ، همه اینها در حاشیه امپراطوری اتفاق میافتاد. بطوریکه، هواپیماهای بدون خلبان آمریکائی که به طور منظم به قتل روستائیان پشتون زبان در افغانستان و پاکستان مشغولند، از راه دور، در پایگاهای نظامی بیرون از شهر لاس و گاس، کنترل میشوند.
همانند بازیهای کامپیوتری جوانان، که پی آمد های انسانی بازی در آن غایب است، اینجا هم مجروحین و کشته شدگان هزاران مایل به دور و عاجز و ناتوان از مقاومت و مقابله هستند.
