"من به هیچ وجه ستایشگر بورژوازی نیستم، عامیانه بودن خشن و زمخت آن مرا مثل هر کس دیگری آزار میدهد. اما برای من واقعیتی است که به حساب میآید... همدلی من بدون تردید با کارگران به عنوان طبقهی لگدمال شده است. با این وجود نمیتوان از گفتن این عبارت خودداری کنم که خدا این بورژوازی را به ما عطا کرده است!"
و. ی. بوتکین یک غربگرای روسی 1839
" بورژوازی بدون انقلابی کردن مدام وسایل تولید نمیتواند وجود داشته باشد"
کارل مارکس، مانیفست کمونیست1848
"اگر شما به کسی حق مالکیت زمین بایری را ببخشید، او آن را به یک باغ سر سبز تبدیل میکند. اما اگر همان باغ را به همان فرد به مدت 9 سال اجاره دهید او آن را به یک کویر برهوت تبدیل میکند"
ویته وزیر دارایی تزاری به نقل از جان استوارت میل 1902
در دوره پساشوروی کمونیستهای قبلی که به عنوان میلیونر یا بیلیونرهای مدافع سرمایهداری قد علم کردهاند (به علاوه بسیاری از روسهای کمتر رشوهخوار، که در جستجوی بدیلی غربی برای موانع و کمبودهای دوره شوروی بودند) بیهوده در جستجوی یک بورژوازی برآمدند که به دموکراسی، فعالیت مولد اقتصادی و یک "جامعه مدنی" فریبندهتر اعتقاد داشته باشد. تمایل آنها در دورهای قدیمیتر از تاریخ روسیه ریشه دارد، زمانی که اصلاحطلبان حکومت تزاری و منتقدان مارکسیست آنها (که توامان با قدرت مولد و رازآمیز کارفرمای سرمایهدار مبهوت شده بودند) به اعتقادی مشترک در مورد نقش انقلابی و همواره مترقی بورژوازی در جهان مدرن رسیده بودند. با الهام از این اعتقاد، آنها در صدد کشف بورژوازیای بر آمدند که بدون ترس از پذیرش خطر و با تمایل به نوآوری برای جامعهای عقب مانده دهقانی، میبایست حکومت قانون، مدارا و مصالحه را برقرار کند.(1) این دیدگاه خوشبینانه، با قضاوت اقتصاددانان برجسته روسی، آمارگران و فعالان رادیکال آن زمان در دو حوزه در تقابل قرار داشت:
