در ابتدا و برای شروع بحث در مورد جنبش های دانشجویی، باید تعریفی از حوزه سیاسی ارایه داد. حوزه سیاسی در تعریف مدرن آن یعنی از قرن نوزدهم، حوزه ای است که در پیرامون یک مفهوم مرکزی پدید آمده که همان «دولت ملی» است.
دولت ملی مشخصا در اوایل قرن نوزده شکل گرفت و سر نمونه آن هم انقلاب فرانسه بود. البته وقایعی که با عنوان «انقلاب آمریکا» اتفاق افتاده بود در کنار دو قرن اندیشه سیاسی اروپایی و به خصوص اسناد حقوقی انقلاب آمریکا کمک کردند تا مجموعه ای از تفکرات و تاملات سیاسی- فلسفی و اقتصادی شکل بگیرند که به دولت های ملی به شکل قدرتمند آن در اروپا امکان وجودی دادند. دولت ملی از آعاز خود را به یک سیستم مشروعیت دهنده به نام «ملت» متکی دانست و این را رسما شرط قدرت خویش اعلام کرد و این در حالی بود که در واقعیت قضیه در اوایل قرن نوزده هنوز «ملت»ی در مفهوم امروزی آن نه در اروپا و نه در هیچ کجای دیگر جهان وجود نداشت و در طول این قرن و از خلال ابزارهایی به خصوص ادبی بود که ملت ابداع شد.
اما آنچه برای ما به مثابه متخصصان علوم اجتماعی اهمیت دارد آن است که همراه با ابداع مفهوم و واقعیت ملت، جامعه نیز به مثابه یک تمامیت از اجزائی که همان کنشگران اجتماعی باشند ابداع و وارد عمل گردید. یعنی همان گذار معروف از اجتماع (گماینشافت)به جامعه (گزلشافت) اتفاق افتاد و در ادامه همین روند بود که قشربندی های اجتماعی نیز شکل گرفتند. با ایجاد خودآگاهی ملی و اجتماعی در این دوره، جنبش های اجتماعی فراوانی ظهور کردند. بسیاری از این جنبش ها با مطالبات اقتصادی و رفاهی شکل گرفتند، مانند جنبش زنان یا جنبش های کارگری. با این وصف باید به این نکته توجه داشت که ماهیت این جنبش ها از درون و پیوندهایی که در سطح راس آنها اتفاق می افتاد لزوما یکی نبود چنانچه می بینیم که برای مثال جنبش های کارگری اغلب در راس خود رهبرانی را داشتند که از طبقه بورژوازی می آمدند و علاقه آنها به کارگران از سر نوع دوستی و گاه نیز از سر نوعی رومانتیسم اتوپیایی و یا حتی بر سر نوعی شورشگری علیه جامعه ای بود که در عین دفاع از فردگرایی شخصیت فردی را به سود انتزاع دولتی از میان می برد.
