همان طور که پیشتر به تحلیل این مساله پرداختم، به علت اشتباهات و انحرافات چپ در قرن بیستم، و بحران سیاست و سیاستمداران از یک سو، و وجود عمل رزمنده و اصیل بعضی جنبشها و کنشگران جدید اجتماعی از سوی دیگر، گرایشی فزاینده- در جهت کنار گذاشتن احزاب سیاسی و حتی تا حد کمتری تمرکز و رهبری در مبارزه در حال شکل گرفتن است. برخی میگویند در مرحله کنونی ما میتوانیم بدون احزاب، مبارزهمان را به پیش ببریم و وظیفهی چپ باید در راه هم جهت کردن منافع این گروهها و اقلیتها- نژاد، جنس، امتیازات جنسی و فرهنگی از هر نوع- حول یک هدف مشترک محدود شود.آنها در تایید گفتارشان به عملکرد جنبش علیه جهانی شدن اشاره میکنند: به عنوان نمونه "در اعتراضهای سیاتل در 1999 آن چه که ناظران را متعجب ساخت این بود که گروههایی که قبلا به نظر میرسید که مخالف یک دیگر باشند- اتحادیهها، طرفداران محیط زیست، گروههایی کلیسایی، آنارشیستها و غیره- بدون ساختار متمرکز و متحدکنندهای که تفاوتهای آنها را کنار بگذارد و یا تحت تابعیت خود قرار دهد با یک دیگر به طور مشترک عمل کردهاند".(1)
اما مدیریت موفق تظاهراتی علیه جهانی شدن، یا جنگ در عراق یک چیز است و موفقیت در سرنگونی یک حکومت و استفاده از قدرت سیاسی برای ایجاد یک مدلی از جامعه که بدیل سرمایهداری باشد چیز دیگر.
من با پیشنهادی برای هماهنگ کردن این کنشگران اجتماعی مخالفتی ندارم و با کسانی که این پدیده را امری منفی میدانند موافق نیستم. اما کاملا با نظر مورخ بریتانیایی اریک هابسباوم موافقم که مجموعهی این اقلیتها، اکثریت ثابتی را تشکیل نمیدهد، این گروهها صرفا به خاطر یکی بودن منافع بلاواسطهیشان با هم متحد میشوند، این اتحاد، بسیار شبیه اتحاد دولتهایی است که موقتا در جنگ علیه دشمن مشترکی با هم ائتلاف میکنند و بعد از دستیابی به هدف مشترک، اتحادشان از هم میپاشد".(2)
اما افراد بی شمار و تودهای از اعضای چپ غیرمتشکل، وسیلهای برای هماهنگ کردن مطالبات متفاوت و متعدد خویش، کانالهایی برای اظهار نارضایتی به شکل سازمانیافته، یا ایجاد فضاهایی برای تقابل اجتماعی که از هزاران شکل بیان اعتراض گرفته تا تبدیل شدن به خطر واقعی برای بازتولید نظام، در اختیار ندارند.
