جنگ، فاشیسم، کمونیسم

دوره­ی گرامشی در تورین با افزایش نظامی­گری دولت ایتالیا همراه بود و جهشی به سوی جنگ تلقی می­شد. ایتالیا که از تشکیل امپراتوریِ کبیر خویش به دلیل اتحاد دیرهنگام خود محروم شده بود، تصمیم به اشغال بخشی از شمال آفریقا در قالب چند بندر لیبی گرفت. با وجود موفقیت نظامی، این عملیات استعمارگرانه، جناح­های سیاسی ایتالیا خصوصا جناح چپ­های این کشور را دو دوسته کرد. این تضاد، دو سال بعد، وقتی ایتالیا مجبور به تصمیم­گیری بر سر شرکت در جنگ جهانی بود، تقویت شد. وقتی که راست­ها از دخالت ایتالیا که به موجب آن بخشی از قلمرو اتریش اشغال می­شد حمایت کردند، چپ­ها به دو دسته­ی “ممتنع مطلق” و دسته­ای دیگر به سرکردگی “بنیتو موسولینی” - سردبیر وقت روزنامه­ی «آوانتی»- تقسیم شدند.

حزب طرفدار جنگ، در این قضیه به پیروزی رسید و ایتالیا به نفع فرانسه، بریتانیا و روسیه وارد جنگ شد؛ که در نتیجه­ی آن چند عقب نشینی نظامی را تجربه کرد که اوج آن، شکست فضاحت بار از نیروهای آلمان در کاپورتو در سال 1917 بود. با وجود این که ایتالیا جنگ جهانی اول را با گسترش مرزهایش به پایان برد، اما نتوانست از این امر برای پوشاندن بحران سیاسی و اقتصادی که جنگ منجر به آن شده بود استفاده کند. سال­ها پس از آن که ایتالیا به دنبال افزایش تورم و بیکاری شاهد افزایش رادیکالیسم بود،  کارگران و برزگران و سربازان سابق به دنبال رهبری جدید سیاسی بودند. در حالی که در ابتدا، گروه­هایی کاتولیک و سوسیالیست تشکبل شده بودند، از سال 1919 نیروی سیاسی جدیدی از وحدت بخشی خواسته­ها شکل گرفت. در حالی که از مبدا خود، یعنی میلان شروع به گسترش در سراسر ایتالیا کرده بود، در سال 1921 کنترل بسیاری از نقاط شمالی و مرکزی ایتالیا به دست حزب فاشیست “بنیتو موسولینی” افتاده بود.

Read More