دوستان، امروز میخواهم بی آنکه نکتهٔ چندان تازهئی را مطرح کنم با شما چند کلمه در باب مبارزه با قدرتهائی سخن بگویم که درصددند فرهنگ مغربزمین را، یا بقایای فرهنگی را که مردهریگ یک قرن بهرهکشی است، در خون و لجن سر بهنیست کنند. میخواهم توجه شما را تنها بهیک نکتهٔ بسیار مهم جلب کنم؛ نکتهئی که بهنظر من، اگر بخواهیم بهشیوهٔ مؤثری با این قدرتهای اهریمنی مبارزه کنیم و خاصه این مبارزه را تا نابودی آن قدرتها ادامه دهیم، نباید دربارهاش کمترین ابهامی باقی بماند.
نویسندگانی که پلیدیها و فجایع فاشیسم را با پوست و گوشت خود تجربه کردهاند و یا دیدهاند که چگونه دیگران قربانی چنین فجایعی میشوند و از این افعال متنفرند، تنها بهاعتبار چنین تجربه یا تنفری آمادگی لازم را برای مبارزه با این پلیدیها پیدا نخواهند کرد. ممکن است برخی تصور کنند که تنها شرح و بیان این پلیدیها کافی خواهد بود، بویژه اگر استعداد بینظیر هنری و خشم ناب، آدمی را بهشرح و بیان آن فجایع برانگیخته باشد. بیتردید، شرح و بیان این پلیدیها بس مهم است. در اینجا فجایعی روی میدهد که باید متوقف شود؛ و در آنجا انسانها را بهزیر چوب و چماق میکشند، و چنین اعمالی نباید تکرار شود. این چیزها دیگر نیازی بهشرح و بیان مفصل ندارد. انسان کاسهٔ صبرش لبریز میشود، برانگیخته بهپا میخیزد و در چنگال دژخیم گرفتار میآید. دوستان، این موضوع نیاز بهشرح بیشتری دارد
