طبعا تاكنون آثار بسياري پيرامون نقد آراي لنين از سوي منتقدان غربي نظير كارلكائوتسكي، آنتونيوگرامشي، گئورگي پلخانف، رزا لوكزامبورگ، ميلوان جيلاس و تا همين اواخر آلن بديو منتشر شده است و شايد (اگر خرده انتقادات كساني چون انور خامهاي، عنايتالله رضا و محمد پروين تنكابني را ازجمله نقدهاي اثرگذار در حوزه ماركسيسم انتقادي ارزيابي شود) بتوان گفت كه نقد لنينيسم در ايران وجود داشته است، اما به جرات ميتوان مدعي شد كه تا پيش از مصطفي شعاعيان پژوهش بايستهايي توسط انديشهورزان چپ ايران پيرامون نقد آموزههاي لنينيستي از منظر چپ انتقادي صورت نگرفته بود تا اينكه سرانجام او با ايجاد تشكيك در نظريه انقلاب سوسياليستي لنين، سرنوشت محتوم پيروي از آن، بدون در نظر داشتن دموكراسي سوسياليستي را شكست ارزيابي ميكند و چنانكه در ادامه شاهد خواهيم بود، براساس روش پژوهش رفتارگرايانه، آراي لنين را در عرصه تاريخ كنشهاي سياسي اين نظريه، به محك آزمون گذاشته، امكانهاي ناكارآمدي اين پارادايم را متذكر ميشود. مصطفي شعاعيان تسلط بسياري از لحاظ تئوريك بهموضوع مورد نقدش داشت. او بدون اطلاع از سير تحولات متفكران اروپايي و تنها با مطالعه منابع اندك موجود، بدون دانستن زباني غير از فارسي و تنها با دسترسي به منابع دستچندم به مجموعه آراي مشابه متفكران منتقد لنينيسم در اروپا (موسوم به چپ نقاد) رسيده بود.
اين نكته در سرسخن سرويراستار نشر مزدك بر كتاب انقلاب شعاعيان مورد اشاره قرار گرفته است. نكته مهم ديگر اينكه اساسا درميان چپ ايراني آثار تئوريك چنداني پيرامون مساله انقلاب كمونيستي بهچشم نميخورد و عمدتا اندك آثار موجود با محوريت انقلاب تنها به شرايط و استراتژيهاي مبارزه و تاكتيكهاي انقلابي و در كل، ايجاد تحولي بنيادين در زيرساختها و روبناهاي اجتماعي، سياسي، فرهنگي، اقتصادي و... ميپردازد،
