بیانیه اول ماه مه — گرایش کمونیست انترناسیونالیستی
بحران لاینحل
حدود سه سال، از ترکیدن حباب بازار های مسکن و شکستن توهمات نئو لیبرالی، که رشد, اقتصادی نامحدود را، بر اساس بازی های سوداگرانه مالی، ممکن میدانست ، می گذرد. همانند سونامی، انبوه کوههای, کاغذی سوداگری، اقتصاد واقعی را، که خود در اصل بر آن استوار بود، در خود غرق کرد و به یکی از بدترین بحران ها، در تاریخ سرمایه داری منجر شد. حالا، ایدئولوگ های سرمایه داری به ما می گویند که بدترین ها را پشت سر گذاشته ایم ، ولی ما می توانیم مطمئن باشیم که این شامل طبقه کارگر و یا قشر فقیر جامعه نمی شود. حتی، زیاده ستانی ثروت، از هزاران طریق استثمار شدید، قادر نیست که اکسیژن کافی، برای نفس کشیدن نرخ سود، مهیا کند که در سی سال گذشته، با وجود فراز و نشیب ها، کماکان با افت روبرو بوده است.
طبقه سرمایهدار جهانی، به افت نرخ سود، تا حد زیادی، با حمله جهانی به سطح معیشت طبقه کارگر، واکنش نشان داده است. تشدید غریزه درنده خویی، که همیشه در ژنهای سرمایه دران یافت میشود، آنها را به سوداگری، بدهکاریهای کنترل نشده و کاهش دستمزد نسبت به سطح معاش، سوق میدهد.
