حملات انتحارىِ ويرانگر بر نقاط كليدى و سمبليكِ مالی و نظامى امريكا هرچند ممكن است كه روحيه از خود راضىِ مقتدرترين دولت جهان را لرزانده باشد، اما اين هيچ نوع پيروزى براى طبقه كارگر استثمار شده نيست، نه تنها كارگرانِ مزدگير در ميان هزاران كشته هستند، بلكه اين حملات بهانه ائى براى قانونى كردن فشارهاى دولتى شده است. "جنگ بر عليه تروريسم" در كشورهاى متروپل اسلحه بر عليه اپوزيسيون داخلی علی الخصوص طبقه كارگر و سازمانهاى در حال تشكيل پرولتاريا خواهد شد. در اين معنى ترور سازمندهى شده دولتى جلوتر از وقايع يازدهم سپتامبر با حملات پليسى بر تظاهركنندگان عليه جهانى شدن سرمايه دارى پيشقدم شده بود. بهرحال وقايع ۱۱ سپتامبر دورنماى سوق بشريت به بربريسم را بيشتر كرد.
اينجا مسئله بر سر جملات ادبيبانه نوشتن و يا خبر از كشاندن تمام كره ارض به اخر زمان توسط "نيروهاى اهريمنى" نيست، درست بر عكس، مسئله بر سر يك سياست مشخص و حساب شده است كه از رقابت ميان منافعِ مادىِ واقعى قدرت هاى سرمايه دارى ناشى ميشود كه قرن بيست و يكم را همانند قرن پيش خطرناك ميكند.
