این مقاله از کتاب «ماه مه ۱۹۶۸، و بعد از آن» تألیف طریق علی اقتباس شده است. طریق علی، خود پاکستانی است امّا سالها است بهخاطر مبارزات سیاسیش از پاکستان تبعید شده و بهصف مبارزان کارگری انگلستان پیوسته است.علی شخصاً بهعنوان یکی از دستاندرکاران اصلی در مبارزات دانشجوئی ماه مهٔ ۱۹۶۸ فرانسه شرکت داشت و بههمین سبب پلیس فرانسه ورودش را بهآن کشور ممنوع کرد. در این مقاله سعی شده است مطالب او فقط بهعنوان گزارش یک شاهد عینی اقتباس شود و حتیالامکان مواضع سیاسی وی در مقاله انعکاس نیابد. «انقلاب، جشن مردم تحت ستم و تحت استثمار است...اگر با معیار محدود و مردم دوستانهٔ پیشرفت تدریجی قضاوت کنیم، مردم در چنین مواقعی معجزه میکنند. امّا بر رهبران احزاب انقلابی فرض است که هدفهای خود را قابل درکتر و مشخصتر کنند تا شعارهایشان همواره جلوتر از ابتکارهای انقلابی تودهها باشد... اگر از این انرژی باشکوه تودهها و اشتیاق انقلابی آنان برای یک هدف مستقیم و تعیینکننده استفاده نکنیم، خیانتکاریم: خیانتکاران بهانقلاب!»لنین، دو تاکتیک سوسیال دمکراسی ۱۹۰۵
((آنچه سرآغاز مینامیم، غالباً سرانجام است
و بهپایان رساندن، جز آغاز کردن نیست.))
تی - اس - الیوت
دولت فرانسه، بهسال ۱۹۶۸، یک دولت نمونهٔ سرمایهداری بود. ترقی روزافزون و غرورآمیز فرانسه حسادت اروپای غربی را برمیانگیخت. انگلستان از بحران اقتصادی حادّی رنج میبرد
