در اکثر نقاط جهان، مردم زیادی به تظاهرات ضد جنگ در افغانستان و نیز بر علیه آنها ایکه در گوشه و کنار این کره ارض باعث غارت و ویرانی هستند، خواهند پیوست. در صداقتشان شکی نیست، دلایل فراوانی برای این اعتراضات وجود دارد. از زمانی که به اصطلاح “پایان تاریخ” و ” نظم نوین جهانی” در سال ۱۹۹۰ اعلام شد، ملیونها نفر در سراسر جهان قتل عام شدهاند.
جنگ برای نفت
این قتل عام ها را دیگر نمی شد با “خسارت های ناخواسته” در مبارزه با “کمونیسم” جلوه داد بنا بر این، آنها به ما گفتند که ما در حال “مبارزه با تروریسم” هستیم. وقتی که هیچ کسی این حرف ها را باور نکرد، حاکمان ما، به این ادعا که آنها برای “حقوق بشر” در افغانستان مبارزه میکنند، متوسل شدند. اما جنگ در افغانستان، مطلقا هیچ ارتباطی با دموکراسی بورژوائی، آزادی، حقوق زنان و یا با هیچ یک از دیگر ایدئولوژیی هایی که، رسانه های سرمایه داری برای مصرف ما میسازند، ندارد. حامد کرزی، رئیس جمهور افغانستان، عضو تیم یونیکال، سعی کرد که طالبان را برای پذیرش احداث خط لوله در افغانستان متقاعد کند. او دوست شخصی خانواده بوش و همچنین حقوق بگیر سازمان سیا بود. درآمد اعضای دولت او از تریاک، بیشتر از طالبان است. آنها به تازگی کوشش کردند که لایحه ا ئی رابه تصویب رساندند که صحبت از ایده تجاوز جنسی در ازدواج را، قدغن میکند
